NEML SURESİ

Bismillâhirrahmânirrahîm

27/NEML-1: Tâ sîn, tilke âyâtul kur’âni ve kitâbin mubîn(mubînin).
Tâ, Sîn. Bunlar, apaçık bir Kitap olan Kur’ân’ın Âyetleri’dir.

27/NEML-2: Huden ve buşrâ lil mu’minîn(mu’minîne).
Mü’minler için hidayete erdirici ve müjdeleyicidir.

27/NEML-3: Ellezîne yukîmûnes salâte ve yu’tûnez zekâte ve hum bil âhıreti hum yûkınûn(yûkınûne).
Onlar, ibadetlerini (kesintisiz) ikame ederler, zekâtı verirler ve onlar ki, onlar ahirete yakîn (hak’i-kat/hakikat) olarak inanırlar.

27/NEML-4: İnnellezîne lâ yu’minûne bil âhireti zeyyennâ lehum a’mâlehum fe hum ya’mehûn(ya’mehûne).
Muhakkak ki ahirete inanmayanlara, onların (batıl/şirk) amellerini süsledik. Böylece onlar, (şaşkın bir halde yeryüzünde) bocalarlar.

27/NEML-5: Ulâikellezîne lehum sûul azâbi ve hum fîl âhıreti humul ahserûn(ahserûne).
İşte onlar ki, onlar için azabın kötüsü vardır. Ve onlar ki, onlar ahirette en çok hüsrana uğrayanlardır.

27/NEML-6: Ve inneke le tulekkal kur’âne minledun hakîmin alîm(alîmin).
Muhakkak ki, (Bu) Kur’ân, sana Hakîm ve Alîm Olan Allah’ın katından ilka ediliyor (ulaştırılıyor).

27/NEML-7: İz kâle mûsâ li ehlihî innî ânestu nârâ(nâren), se âtîkum minhâ bi haberin ev âtîkum bi şihâbin kabesin leallekum tastalûn(tastalûne).
Musa (A.S), (Henüz Resul değilken) ehline (ailesine): “Gerçekten ben dağda (sürekli yanan sönmeyen) bir ateş farkettim. Oraya gidip Size ondan (o sönmeyen ateşin ne olduğuna dair) bir haber getireceğim ve belki dönüşte ondan bir (parça) kor halinde ateşi yanımda getiririm, böylece onunla (sürekli) ısınırız.” demişti.

27/NEML-8: Fe lemmâ câehâ nûdiye en bûrike men fîn nâri ve men havlehâ, ve subhânallâhi rabbil âlemîn(âlemîne).
Böylece oraya gittiği zaman (bkz; Kasas suresi 30 ateşin hemen yanında vadinin sağ tarafındaki ağacın arkasından) ona nida edildi: “Bu Ateşin etrafında bulunanlar (*Hz Musa ve Vahiy meleği) Allah tarafından mübarek kılınanlardır”. Ve Âlemlerin Rabbi olan Allah Sübhandır.

Hz Musa’ya ateşin yakınında bir ağacın ardından mübarek kılınmış bir melek vasıtasıyla vahiy edilerek ve Allah tarafından kendisi de mübarek kılınarak ilk kez Resullüğü orada ilan ediliyor.
Mübarek = mubārak مبارك Allah tarafından kutsanma demektir. Mübarek kılınanlar Hz Musa (A.S) gibi Allah tarafından kutsanıp bir gaye uğrunda ancak ve sadece o gayede işe yarayan geçici özel mucizevi yardımlar tahsis edilen nebilerdir. Aşağıda devam eden ayetlerinde mübarek kılınan Nebiler ismen zikrediliyor. Melekler de Allah’a hizmet ettikleri için kendi görevlerine uygun hız/boyut değiştirme vahiy bildirme vb mucizevi özellikler tahsis edilerek Allah tarafından mübarek kılınmıştır.

27/NEML-9: Yâ mûsâ innehû enallâhul azîzul hakîm(hakîmu).
Ey Musa! Muhakkak ki Ben, Azîz (yüce), Hakîm olan Allah’ım. (Diye Vahiy ile nida edildi)

27/NEML-10: Ve elkı asâk(asâke), fe lemmâ reâhâ tehtezzu ke ennehâ cânnun vellâ mudbiren ve lem yuakkıb, yâ mûsâ lâ tehaf innî lâ yehâfu ledeyyel murselûn(murselûne).
“Ve şimdi asanı at!” Bunun üzerine asasını attığında onun yılan gibi hareket ettiğini görünce, arkasına bakmadan geri dönüp kaçtı. “Ya Musa! Korkma, muhakkak ki Ben(im), Benim yanımda resûller korkmazlar.” (diye vahyetti)

27/NEML-11: İllâ men zaleme summe beddele husnen ba’de sûin fe innî gafûrun rahîm(rahîmun).
Ancak zulmedenler hariç. Ama kim kötülüğü işledikten sonra iyiliğe çevirirse, o zaman muhakkak ki Ben, Gafûr’um (mağfiret eden, günahları sevaba çeviren) Rahîm’im (sadece müminler himaye hidayet ve yardım edenim).

27/NEML-12: Ve edhıl yedeke fî ceybike tahruc beydâe min gayri sûin fî tis’ı âyâtin ilâ fir’avne ve kavmih(kavmihî), innehum kânû kavmen fâsikîn(fâsikîne).
Ve şimdi elini koynuna sok. Onu kusursuz beyaz olarak çıkar. Bu âyet, (mucize) firavuna ve onun kavminin (şahit olacağı ) dokuz âyet (mucize) içindedir. Muhakkak ki onlar, fasık bir kavim oldular.

27/NEML-13: Fe lemmâ câethum âyâtunâ mubsıraten kâlû hâzâ sihrun mubîn(mubînun).
Âyetlerimiz (mucizelerimiz) onlara görünür olduğu zaman; “Bu apaçık bir sihirdir.” dediler.

27/NEML-14: Ve cehadû bihâ vesteykanethâ enfusuhum zulmen ve uluvvâ(uluvven), fenzur keyfe kâne âkıbetul mufsidîn(mufsidîne).
Ve onu, (mucizeleri) yakîn olarak gözleriyle gördükleri halde, nefslerine zulmederek ve büyüklenerek bile bile inkâr ettiler. Öyleyse müfsitlerin (yeryüzünde fesat çıkaranların) akıbetlerinin nasıl olduğuna bak!

27/NEML-15: Ve lekad âteynâ dâvûde ve suleymâne ilmâ(ilmen), ve kâlal hamdu lillâhillezî faddalenâ alâ kesîrin min ibâdihil mu’minîn(mu’minîne).
Ve andolsun ki Dâvud (a.s)’a ve Süleyman (a.s)’a ilim verdik. Ve (onlar): “Mü’min kullarının çoğundan bizi üstün kılan (Nebi ve mübarek kılan) Allah’a hamdolsun.” dediler.

27/NEML-16: Ve varise suleymânu dâvûde ve kâle yâ eyyuhen nâsu ullimnâ mentıkat tayrı, ve ûtînâ min kulli şey’(şey’in), inne hâzâ le huvel fadlul mubîn(mubînu).
Ve Süleyman (a.s), Dâvud (a.s)’a varis oldu. Ve: “Ey insanlar! Kuş dili bize öğretildi. Bize herşeyden verildi. Muhakkak ki bu, apaçık bir fazldır.” dedi.

27/NEML-17: Ve huşire li suleymâne cunûduhu minel cinni vel insi vet tayrı fe hum yûzeûn(yûzeûne).
Ve Süleyman (A.S)’a Allah’ın bir yardımı olması için cinlerden, insanlardan ve kuşlardan ordular toplandı. Sonra da onlar düzenlendi.

27/NEML-18: Hattâ izâ etev alâ vâdin nemli kâlet nemletun yâ eyyuhen nemludhulû mesâkinekum, lâ yahtımennekum suleymânu ve cunûduhu ve hum lâ yeş’urûn(yeş’urûne).
Karınca vadisine geldikleri zaman bir karınca şöyle dedi: “Ey karıncalar, yuvalarınıza giriniz! Süleyman (A.S) ve onun orduları, farkında olmadan sakın sizi ezmesin.”

27/NEML-19: Fe tebesseme dâhıken min kavlihâ ve kâle rabbi evzı’nî en eşkure ni’metekelletî en’amte aleyye ve alâ vâlideyye ve en a’mele salihan terdâhu ve edhılnî bi rahmetike fî ibâdikes sâlihîn(sâlihîne).
Bunun üzerine (karıncanın konuşmasını kendisine Allah’ın işittirdiğini farkeden Süleyman A.S), onun sözüne gülerek tebessüm etti. Ve: (kendisine bu yetenekleri lütfeden Allah’a) ; “Rabbim, bana, anne ve babama en’am buyurduğun ni’metlere şükretmekte ve Senin razı olduğun salih amel yapmakta beni başarılı kıl. Ve beni, rahmetinle salih kullarının arasına dahil et.” dedi.

27/NEML-20: Ve tefekkadat tayra fe kâle mâliye lâ eral hudhude em kâne minel gâibîn(gâibîne).
Ve kuşları yokladı (teftiş etti). Sonra: “Hüdhüd’ü niçin ben göremiyorum, yoksa o kaybolanlardan mı oldu?” dedi.

27/NEML-21: Le uazzibennehu azâben şedîden ev le ezbehannehû ev le ye’tiyennî bi sultânin mubîn(mubînin).
Bana kesin ve apaçık bir delil getirmezse; .Ona mutlaka şiddetli azap edeceğim veya onu mutlaka boğazlayacağım. Dedi.

27/NEML-22: Fe mekese gayre baîdin fe kâle ehattu bi mâ lem tuhıt bihî ve ci’tuke min sebein bi nebein yakîn(yakînin).
Çok geçmeden (hüdhüd) geldi. Ve: “Senin ihata edemediğin bir şeyi, ben ihata ettim (öğrendim). Seba’dan sana yakîn (mutlak gerçek) bir haber getirdim.” dedi.

27/NEML-23: İnnî vecedtumreeten temlikuhum ve ûtiyet min kulli şey’in ve lehâ arşun azîm(azîmun).
Gerçekten ben, onu, onlara (müşrik bir kavme) melik olan (hükümdarlık yapan) bir hanım buldum. Ona, herşeyden verilmiş ve onun büyük bir arşı (saltanatı) var. Dedi.

27/NEML-24: Vecedtuhâ ve kavmehâ yescudûne liş şemsi min dûnillâhi ve zeyyene lehümuş şeytânu a’mâlehum fe saddehum anis sebîli fe hum lâ yehtedûn(yehtedûne).
Ben, Onu ve kavmini Allah’ın yerine güneşe secde ederken buldum. Ve şeytan, onlara yaptıklarını süslemiş ve böylece (Allah’ın) sebîlinden (sırat-ı mustakim hayırlarından) men etmiş. Bu sebeple onlar hidayette değiller. Dedi.

27/NEML-25: Ellâ yescudû lillâhillezî yuhriculhab’e fîs semâvâti vel ardı ve ya’lemu mâ tuhfûne ve mâ tu’linûn(tu’linûne).
Oysa, Göklerde ve yerde en gizli saklı olanı bile açığa çıkaran ve sizin sakladığınızı da açıkladığınızı bilen Allah’a, nasıl secde etmezler? Dedi.

27/NEML-26: Allâhu lâ ilâhe illâ huve rabbul arşil azîm(azîmi).
O Allah ki, arşıl azîm’in Rabbidir. O’ndan başka İlâh yoktur.

27/NEML-27: Kâle se nenzuru e sadakte em kunte minel kâzibîn(kâzibîne).
(Süleyman A.S): “Sen doğru mu söyledin yoksa yalancılardan mısın bakacağız.” dedi.

27/NEML-28: İzheb bi kitâbî hâzâ fe elkıh ileyhim summe tevelle anhum fenzur mâzâ yerciûn(yerciûne).
Bu yazımı (mektubumu) ona götür, böylece onlara bunu ulaştır.  Sonra geri dön, bunun ardından onlar neye dönecekler bakalım! Dedi. (İlah olarak Güneşe mi yoksa Allah’a mı yönelecekler dedi)

27/NEML-29: Kâlet yâ eyyuhel meleu innî ulkıye ileyye kitâbun kerîm(kerîmun).
(Sebe Melikesine Hz Süleyman (A.S)’ın mektubu ulaşınca): Melike “Ey ileri gelenler! Gerçekten bana kerim (kıymetli) bir yazı (mektup) bırakıldı.” dedi.

27/NEML-30: İnnehu min suleymâne ve innehu bismillâhir rahmânir rahîm(rahîmi).
Muhakkak ki o Süleyman (A.S)’dan. Ve gerçekten o, mektup Rahmân ve Rahîm olan Allah’ın adı’yla (ulaştırılmış). Dedi.

27/NEML-31: Ellâ ta’lû aleyye ve’tûnî muslimîn(muslimîne).
Bana karşı büyüklük taslamayın. Ve bana/İslama teslim olmak üzere gelin. (diyor)

27/NEML-32: Kâlet yâ eyyuhel meleu eftûnî fî emrî, mâ kuntu kâtıaten emren hattâ teşhedûn(teşhedûni).
(Sebe Melikesi): “Ey ileri gelenler! İşimde bana fetva verin (reyinizi bildirin). Siz şahitlik etmedikçe (birlikte mütaala etmeden) ben kat’i emir verecek değilim.” dedi.

27/NEML-33: Kâlû nahnu ûlû kuvvetin ve ûlû be’sin şedîdin vel emru ileyki fenzurî mâzâ te’murîn(te’murîne).
(Hz Süleyman’a karşı;) “Biz kuvvetli ve çok büyük savaş gücü sahibiyiz. Ve fakat emir senindir. Öyleyse ne emir vereceksen sen bak (karar ver) ?” dediler.

27/NEML-34: Kâlet innel mulûke izâ dehalû karyeten efsedûhâ ve cealû eizzete ehlihâ ezilleh(ezilleten), ve kezâlike yef’alûn(yef’alûne).
(Sebe Melikesi): “Muhakkak ki melikler (hükümdarlar), bir ülkeye girdikleri zaman, onu ifsad ederler (bozguna uğratırlar) ve o ülke halkının izzet sahibi olanlarını zillete düşürürler. Ve işte onlar (savaşlarda) daima böyle yaparlar.” dedi.

27/NEML-35: Ve innî mursiletun ileyhim bi hediyyetin fe nâzıratun bime yerciul murselûn(murselûne).
Ve muhakkak ki ben onlara önce hediye ile resûllerimi (Elçilerimi) göndereceğim. Böylece bakalım elçiler bize ne ile dönecekler? Dedi.

27/NEML-36: Fe lemmâ câe suleymâne kâle e tumiddûneni bi mâlin fe mâ âtâniyallâhu hayrun mimmâ âtâkum, bel entum bi hediyyetikum tefrahûn(tefrahûne).
Bunun üzerine (resûller hediyelerle) Süleyman (A.S)’a geldikleri zaman (Süleyman A.S): “Bana mal ile yardım mı ediyorsunuz? Allah’ın bana verdiği şeyler, sizin verdiğiniz şeylerden daha hayırlı. Hayır, ancak siz hediyelerinizle (birbirinizi kandırıp) sevinenlersiniz .” dedi.

27/NEML-37: İrcı’ ileyhim fe le ne’tiyennehum bi cunûdin lâ kıbele lehum bihâ ve le nuhricennehum minhâ ezilleten ve hum sâgırûn(sâgırûne).
Onlara (Elçilere) geri dönün ve onlara söyleyin ki; onların ülkesine bize karşı koyamayacakları ordularla gelip, onları mutlaka küçük düşürerek ve zilletle ülkelerinden çıkaracağımızı bildirin. Dedi.

27/NEML-38: Kâle yâ eyyuhel meleu eyyekum ye’tînî bi arşihâ kable en ye’tûnî muslimîn(muslimîne).
(Süleyman A.S): “Ey ileri gelenler! Onlar teslim olmak üzere bana gelmeden önce, onun tahtını hanginiz bana getirir?” dedi.

27/NEML-39: Kâle ıfrîtun minel cinni ene âtîke bihî kable en tekûme min makâmik(makâmike) ve innî aleyhi le kaviyyun emîn(emînun).
(Aziz Allah’ın Süleyman’ın emrine verdiği) Cinlerden olan ifrit: “Sen, makamından kalkmadan önce ben onu sana getiririm. Muhakkak ki ben, bunu (gerçekleştirebileceğime) kuvvetle eminim.” dedi.

27/NEML-40: Kâlellezî indehu ilmun minel kitâbi ene âtîke bihî kable en yertedde ileyke tarfuk(tarfuke), fe lemmâ reâhu mustekırran indehu kâle hâzâ min fadlı rabbî, li yebluvenî e eşkur em ekfur(ekfuru), ve men şekere fe innemâ yeşkuru li nefsih(nefsihî) ve men kefere fe inne rabbî ganiyyun kerîm(kerîmun).
Kitaptan ilmi olan (bkz;Kehf, suresi 65 Âlim-i ledun/ Allah tarafından özel yetenekler verilmiş olan )kişi : “Ben onu, sen gözünü açıp kapamadan önce sana getiririm.” dedi. ve böylece aniden onun (tahtın bir anda) yanında durduğunu görünce (Süleyman (as);: “Bu Rabbimin fazlı (mucizesi), ben Onun (bu yardımına) şükredecek miyim yoksa (ondan gelen yardımına şükretmemekle ) küfür mü edeceğim diye beni imtihan etmek içindir.” dedi. Ve kim şükrederse sadece kendi nefsi için şükreder. Ve kim küfrederse o taktirde muhakkak ki benim Rabbim Gani’dir, Kerim’dir. Dedi.

27/NEML-41: Kâle nekkirû lehâ arşehâ nenzur e tehtedî em tekûnu minellezîne lâ yehtedûn(yehtedûne).
(Süleyman A.S): “Onun tahtının şeklini bana değiştirin. Dedi. Bakalım (bu mucize karşısında melike ) hidayete erecek mi, yoksa hidayete ermeyenlerden mi olacak?”

27/NEML-42: Fe lemmâ câet kîle e hâkezâ arşuk(arşuki), kâlet ke ennehu huve ve ûtînel ilme min kablihâ ve kunnâ muslimîn(muslimîne).
Böylece geldiği zaman ona: “Senin tahtın bunun gibi miydi (böyle miydi)?” denildi. (Sebe Melikesi): “Sanki o.” dedi. Ve (Süleyman A.S): “biz Müslümanlar olduğumuz için bu İlim bize Allah tarafından bu yüzden verildi dedi..”

27/NEML-43: Ve saddehâ mâ kânet ta’budu min dûnillâh(dûnillâhi), innehâ kânet min kavmin kâfirîn(kâfirîne).
Ve fakat buna rağmen, (Sebe melikesinin) Allah’tan başka taptığı şeyler o anda ona (inanmasına) mani oldu. Muhakkak ki o, kâfirler kavmindendi.

27/NEML-44: Kîle lehadhulîs sarh(sarha), fe lemmâ raethu hasibethu lucceten ve keşefet an sâkayhâ, kâle innehu sarhun mumerradun min kavârîr(kavârîra), kâlet rabbi innî zalemtu nefsî ve eslemtu mea suleymâne lillâhi rabbil âlemîn(âlemîne).
(Sonra) Ona: “Köşke gir.” denildi. (Melike) köşkü gördüğü zaman (zemini) derin bir su zannetti ve ayaklarını açtı. (Süleyman A.S): “Muhakkak ki o, parlak, billur camdan bir köşktür.” dedi. (Sebe Melikesi yaşadığı bu mucize karşısında): “Rabbim, muhakkak ki ben, şimdiye kader (çok tanrılı ilahlara/ gök tanrılara yönelmekle) nefsime zulmettim ve ben de şimdi Süleyman (A.S)’la beraber “Alemlerin Rabbi olan Allah’a” teslim oldum.” dedi.

27/NEML-45: Ve lekad erselnâ ilâ semûde ehâhum sâlihan eni’budûllâhe fe izâhum ferîkâni yahtesımûn(yahtesımûne).
Ve andolsun ki, Semud kavmine de “Allah’a kul olsunlar” diye onların kardeşi Salih (A.S)’ı gönderdik. Fakat onlar da (müminler ve müşrikler olarak) hasım iki grup oldular.

27/NEML-46: Kâle yâ kavmi lime testa’cilûne bîs seyyieti kablel haseneh(haseneti), lev lâ testagfirûnallâhe leallekum turhamûn(turhamûne).
(Salih A.S) dedi ki: “Ey kavmim! Niçin hasenattan önce seyyiat için acele ediyorsunuz? (Sahte göktanrı ilahlarını terkedip) sadece Allah’tan mağfiret dileseniz olmaz mı? Böylece rahmet olunasınız diye.”

27/NEML-47: Kâlût tayyernâ bike ve bi men meak(meake), kâle tâirukum indallâhi bel entum kavmun tuftenûn(tuftenûne).
“Sen ve seninle beraber olanlar, bize uğursuzluk getirdiniz.” dediler. (Salih A.S): “Sizin uğursuzluğunuz Allah’ın katındadır. Hayır, siz gerçekten fitneye düşmüş bir kavimsiniz.” dedi.

27/NEML-48: Ve kâne fîl medîneti tis’atu rahtın yufsidûne fîl ardı ve lâ yuslihûn(yuslihûne).
Ve şehirde (aracılık müessesesinin lideri) dokuz kişilik bir grup vardı ki; yeryüzünde fesat çıkarıyorlar ve ıslâh etmiyorlardı.

27/NEML-49: Kâlû tekâsemû billâhi le nubeyyitennehu ve ehlehu summe le nekûlenne li veliyyihî mâ şehidnâ mehlike ehlihî ve innâ le sâdikûn(sâdikûne).
Allah’a kasem (yemin) ederek dediler ki: “Biz geceleyin mutlaka ona ve ailesine baskın düzenleyelim (böylece onları öldürelim ve). Sonra da dostlarına (muhakkak ki) onun ailesinin helâk edilmesine biz şahit olmadık (öldürülmeleriyle bir ilgimiz yoktu) ve gerçekten biz sadıklarız (doğru söyleyenleriz).” diyelim. Dediler.

27/NEML-50: Ve mekerû mekran ve mekernâ mekran ve hum lâ yeş’urûn(yeş’urûne).
Ve böyle bir hile düzenlediler. Ve fakat Biz de (onlara) hile düzenledik, fakat onlar bunun farkına bile varmadılar.

27/NEML-51: Fenzur keyfe kâne âkıbetu mekrihim ennâ demmernâhum ve kavmehum ecmeîn(ecmeîne).
Bundan sonra onların hilelerinin sonucunun nasıl olduğuna şimdi bak ki,; Biz onları (dokuz kişilik şirk müessesenin elebaşlarını ) ve onların kavminin tamamını nasıl yok ettik.

27/NEML-52: Fe tilke buyûtuhum hâviyeten bimâ zalemû, inne fî zâlike le âyeten li kavmin ya’lemûn(ya’lemûne).
İşte, onların zulümleri sebebiyle yerlebir ettiğimiz evlerinde; Muhakkak ki bilen kavim için elbette bir âyet (ibret) vardır.

27/NEML-53: Ve enceynellezîne âmenû ve kânû yettekûn(yettekûne).
Ve ancak âmenû olan (Allah’a aracısız iman ve teslim olan) ve takva sahibi olanları kurtardık.

27/NEML-54: Ve lûtan iz kâle li kavmihî ete’tûnel fâhışete ve entum tubsırûn(tubsırûne).
Ve Lut (A.S), kavmine şöyle demişti: “Siz gördüğünüz halde fahişeliğe mi geliyorsunuz?”

27/NEML-55: E innekum le te’tûner ricâle şehveten min dûnin nisâi, bel entum kavmun techelûn(techelûne).
Siz, gerçekten kadınlar yerine erkeklere mi şehvetle geliyorsunuz? Hayır, siz cahil bir kavimsiniz.

27/NEML-56: Fe mâ kâne cevâbe kavmihî illâ en kâlû ahricû âle lûtın min karyetikum innehum unâsun yetetahherûn(yetetahherûne).
Fakat onun kavminin cevabı: “Lut’un ailesini ülkenizden çıkarın, çünkü onlar temiz kalmak isteyen insanlar.” demekten başka bir şey olmadı.

27/NEML-57: Fe enceynâhu ve ehlehû illemreetehu kaddernâhâ minel gâbirîn(gâbirîne).
Böylece onu ve ailesini, hanımı hariç kurtardık. Onu (hanımını) geride kalanlardan taktir ettik.

27/NEML-58: Ve emtarnâ aleyhim matarâ(metaran), fe sâe matarul munzerîn(munzerîne).
Ve onların üzerine siccin( lav yağmuru bkz; Hûd suresi 82,83) yağdırdık. Öyle bir yağmur du ki, bakın uyarılanların yağmuru nasıl kötü oldu. {Bkz; Hûd suresi 82,83 ve ibret kalıntıları için Hicr suresi 74,76}

27/NEML-59: Kulil hamdu lillâhi ve selâmun alâ ibâdihillezînastafâ, âllâhu hayrun emmâ yuşrikûn(yuşrikûne).
De ki: “Hamd, Allah’a aittir (Tüm övgü ve takdirler Allah içindir,). Ve selâmet, onun seçtiği kullarının üzerinedir. O halde; Allah mı, yoksa onların şirk koştuğu şeyler mi hayırlıdır?”

27/NEML-60: Emmen halakas semâvâti vel arda ve enzele lekum mines semâi mâ’(mâen), fe enbetnâ bihî hadâika zâte behceh(behcetin), mâ kâne lekum en tunbitû şecerehâ, e ilâhun meallâh(meallâhi), bel hum kavmun ya’dilûn(ya’dilûne).
Veya semaları ve yeryüzünü yaratan ve sizin için gökten su indiren ve böylece onunla güzel bahçeler yetiştiren ki; Onun ağaçlarını dahi yeryüzünde kendi kendinize yaratıp yetiştirmeniz sizin için (mümkün) olamaz. O halde, Allah ile beraber bir (başka) ilâh mı? Hayır, onlar (bunları düşünmeden Allah’a başka ilâhları) denk tutan zalim bir kavim.

27/NEML-61: Emmen cealel arda karâren ve ceale hılâlehâ enhâren ve ceale lehâ revâsiye ve ceale beynel bahreyni hâcizâ(hâcizen), e ilâhun meallâh(meallâhi), bel ekseruhum lâ ya’lemûn(ya’lemûne).
Yoksa arzı (yeryüzünü kullarına sınanma gayesinde) karar yeri kılan ve aralarında nehirler akıtarak (bkz: Nahl 15 Lokman 10 Enbiya 31 sizi sarsan) dağları yaratan ve iki deniz arasında bir perde kılan Allah ile beraber başka ilâhlar mı? Hayır, onların çoğu bunları düşünüp idrak etmezler.

Dünyanın en üst katmanı olan yer kabuğu kendisinden daha yoğun ve sıcak olan manto tabakası üzerinde adeta yüzer gibi hareket etmektedir. Dünyanın ilk oluşum döneminde yeryüzündeki kıtaların bir arada bulundukları, daha sonraki dönemlerde ise yavaş yavaş farklı yönlerde sürüklenerek birbirlerinden ayrılıp uzaklaştıkları henüz 20. yüzyılın başlarında keşfedilmiştir. Yaklaşık 500 milyon yıl önce yeryüzündeki kara parçaları bir bütün olarak birbirlerine bağlıydı. Pangaea olarak adlandırılan büyük yekpare ana kara parçası dünyanın Güney Kutbu’nda bulunuyordu. Ve yaklaşık 180 milyon yil önce Pangaea koparak iki parçaya ayrıldı. Birinci parçadan Afrika, Avustralya, Antarktika ve Hindistan; ikinci parçadan ise, Avrupa, Kuzey Amerika ve Asya’nın Hindistan dışındaki kısımları oluştu. Günümüzde hala devam etmekte olan bu kıtasal hareketlerin yilda 1 ile 5 cm civarında sürüklendiği hesaplanmıştır. bkz;Neml suresi 88 Dağları görürsün de, onları donmuş gibi durur sanırsın; oysa onlar bulutların sürüklenmesi gibi sürüklenirler… zikredilmektedir.
Dünyanın soğumasıyla yerkabuğunda hasıl olan büyük çaptaki kırışmalara jeosenkinal denir. Nehirler; nehir yollarıyla ve rüzgarlar yardımıyla aşındırıp, taşıdıkları maddeleri, deniz ve okyanus tabanlarında biriktirirler. Tortullanmanın yığıldığı  bu geniş alanlara da jeosenklinal denir. jeosenkinallerde biriken tortul tabakaların etkileşimiyle yerkabuğundaki kıvrılma ve kırılma hareketlerinden hasıl olan yerkabuğu yükseltilerine dağ ismi verilir. Bilimsel tanımla orojenez denir. Orojenez yani dağ oluşumu esnasında yerkabuğu sarsılarak depremleri meydana getirir. İnsanoğlunun henüz 20. yüzyılın başlarında keşfettiği dünyanın böylesi bir jeolojik yaratısına; “sizi sarsan dağlar ve tortulları taşıyan nehirler ve nehir yolları vurgusuyla, dikkat çekilerek, henüz yazının bile kağıtlar üzerine yeni yeni yazılmaya başlandığı ve yaygın olarak kullanılmadığı M.S 6. yüzyılda {Nahl suresi 15 Lokman suresi 10 Enbiya suresi 31 Neml suresi 61 } ayetleriyle sabitlenmesi üzerine Aziz Allah’ın bu olağanüstü yaratısından ibret alınması ve tezekkür edilmesi öğütlenmektedir.

27/NEML-62: Emmen yucîbul mudtarra izâ deâhu ve yekşifus sûe ve yec’alukum hulefâel ard(ardı), e ilâhun meallâh(meallâhi), kalîlen mâ tezekkerûn(tezekkerûne).
Yoksa darda kalan kişi, ona dua ettiği zaman duasına icabet eden ve ondan kötülüğü gideren ve sizi ardarda yeryüzünde halifeler kılan Allah ile beraber bir (başka) ilâh mı? Ne kadar az tezekkür ediyorsunuz?

27/NEML-63: Emmen yehdîkum fî zulumâtil berri vel bahri ve men yursilur riyâha buşren beyne yedey rahmetih(rahmetihî), e ilâhun meallâh(meallâhi), teâlallâhu ammâ yuşrikûn(yuşrikûne).
Rahmetinin önünde bir müjdeleyici olarak rüzgârları gönderen denizin ve karanın karanlığından kullarını kurtarıp hidayete erdiren Allah ile beraber bir (başka) ilâh mı? Yüce Allah, onların şirk koştuğu şeylerden yücedir.

27/NEML-64: Emmen yebdeul halka summe yuîduhu ve men yerzukukum mines semâi vel ard(ardı), e ilâhun meallâh(meallâhi), kul hâtû burhânekum in kuntum sâdikîn(sâdikîne).
Yoksa insanı ilk defa ahirette yaratan sonra da onu yeryüzünde gökten ve yerden (sınav ömür süreci) geçici rızıklandırıp metalandıran sonra da ahiret hayatına tekrar geri döndürecek olan Allah ile beraber bir (başka) ilâh mı? (Onlara) de ki: “Eğer siz doğru söyleyenlerseniz, (Allah’tan başka ilahlar olduğuna dair) delillerinizi getirin.”

27/NEML-65: Kul lâ ya’lemu men fîs semâvâti vel ardıl gaybe illallâh(illallâhu) ve mâ yeş’urûne eyyâne yub’asûn(yub’asûne).
De ki: “Göklerde ve yeryüzünde gaybı, Allah’tan başka kimse bilemez. Ve kullar ne zaman beas edileceklerinin (tekrar diriltileceklerinin)  bilincinde de olamazlar.”

27/NEML-66: Beliddâreke ilmuhum fîl âhıreh(âhıreti), bel hum fî şekkin minhâ, bel hum minhâ amûn(amûne).
Hayır, ahiret hakkında onların ilimleri tamamlandı (ahiret hakkında açıklayıcı bilgiler onlara ayetlerimizle aktarıldı). Aksine onlar, (hâlâ) ondan (ahiretten) şüphe içindeler. Hayır, onlar, ona (ahiret delillerine) karşı kördürler (onları anlayacak basiretleri yoktur).

27/NEML-67: Ve kâlellezîne keferû e izâ kunnâ turâben ve âbâunâ e innâ le muhracûn(muhracûne).
Ve kâfirler (şöyle) dediler: “Babalarımız ve biz toprak olduktan sonra, tekrar diriltilip ahiret hayatına gerçekten çıkarılacak mıyız?”

27/NEML-68: Lekad vuıdnâ hâzâ nahnu ve âbâunâ min kablu in hâzâ illâ esâtîrul evvelîn(evvelîne).
Andolsun ki bu, bize vadedilen (ahiret hayatı) daha önce atalarımıza da vaadedilmişti. Ancak bunlar evvelkilerin efsaneleridir.(dediler)

27/NEML-69: Kul sîrû fîl ardı fenzurû keyfe kâne âkibetul mucrimîn(mucrimîne).
(Onlara) de ki: “Yeryüzünde dolaşın! Böylece bakın, geçmişte yaşamış mücrim (suçlu) atalarınızın akıbeti nasıl oldu?”

27/NEML-70: Ve lâ tahzen aleyhim ve lâ tekun fî daykın mimmâ yemkurûn(yemkurûne).
Ve artık onlar için mahzun olma.! Ve onların (İslam’a) kurduğu tuzaklardan (dolayı) bir sıkıntı içinde de olma!

27/NEML-71: Ve yekûlûne metâ hâzel va’du in kuntum sâdıkîn(sâdıkîne).
Ve (onlar): “Eğer sadıklarsanız (doğru söyleyenlerseniz), bu vaad (beas günü) ne zaman?” derler.

27/NEML-72: Kul asâ en yekûne radife lekum ba’dullezî testa’cilûn(testa’cilûne).
De ki: “Belki de acele istediklerinizin bir kısmı sizi takip ediyordur (bir kısmınızın canını alarak beas gününü zaten kademe kademe hepinize yaklaştırıyoruz).”

27/NEML-73: Ve inne rabbeke le zû fadlın alen nâsi ve lâkinne ekserehum lâ yeşkurûn(yeşkurûne).
Ve muhakkak ki senin Rabbin, insanlara karşı fazl (lütuf) sahibidir. Ve lâkin onların çoğu şükretmiyorlar.

27/NEML-74: Ve inne rabbeke le ya’lemu mâ tukinnu sudûruhum ve mâ yu’linûn(yu’linûne).
Ve muhakkak ki senin Rabbin, şüphesiz onların göğüslerinde gizli olanı da açıkladıklarını da bilir.

27/NEML-75: Ve mâ min gâibetin fîs semâi vel ardı illâ fî kitâbin mubîn(mubînin).
Ve gökte ve yeryüzünde gaib (gizli) ne varsa Kitab-ı Mübîn (Levh-i Mahfuzda)’de vardır.

27/NEML-76: İnne hâzel kur’âne yakussu alâ benî isrâîle ekserellezî hum fîhi yahtelifûn(yahtelifûne).
Muhakkak ki bu Kur’ân, İsrailoğulları’na İslam hakkında ihtilâf ettikleri şeylerin (aslını hakikatını) anlatıyor.

27/NEML-77: Ve innehu le huden ve rahmetun lil mu’minîn(mu’minîne).
Ve muhakkak ki O, (Kuran) mü’minler için mutlaka Hidayet ve Rahmet’tir.

27/NEML-78: İnne rabbeke yakdî beynehum bi hukmihî, ve huvel azîzul alîm(alîmu).
Muhakkak ki senin Rabbin, onların arasında kendi hükmünü verecek. Ve O; Azîz’dir. Alîm’dir.

27/NEML-79: Fe tevekkel alâllâh(alâllâhi), inneke alel hakkıl mubîn(mubîni).
Öyleyse (Allah’a düzmece ilahlarla ortak koşan müşriklerin aksine) Sen Allah’a tevekkül et. Muhakkak ki sen, apaçık hak üzeresin.

27/NEML-80: İnneke lâ tusmiul mevtâ ve lâ tusmius summed duâe izâ vellev mudbirîn(mudbirîne).
Muhakkak ki sen, ölülere işittiremezsin ve (Bkz Enam suresi 25,26 kalplerine ekkinet mühürü vurulduğu için) arkasını dönüp kaçan o sağırlara da (Allah’ın) davetini işittiremezsin.

27/NEML-81: Ve mâ ente bi hâdîl umyi an dalâletihim, in tusmiu illâ men yu’minu bi âyâtinâ fe hum muslimûn(muslimûne).
Ve sen, o körleri dalâletlerinden (çevirip) hidayete erdirecek değilsin. Sen, ancak âyetlerimize inananlara işittirebilirsin. İşte onlar, Allah’a teslim olanlardır.

27/NEML-82: Ve izâ vakaal kavlu aleyhim ahracnâ lehum dâbbeten minel ardı tukellimuhum ennen nâse kânû bi âyâtinâ lâ yûkınûn(yûkınûne).
Ve onların üzerine (beas sözü) söz vuku bulunca, onları arzdan dabbe (bir titreşimle) çıkarırız. (Ancak Allah ahirette) O İnsanların âyetlerimize yakîn hasıl etmediklerini (mutlak gerçek görmedikleri ve iman etmediklerini) söyleyecek.

27/NEML-83: Ve yevme nahşuru min kulli ummetin fevcen mimmen yukezzibu bi âyâtinâ fe hum yûzeûn(yûzeûne).
Ve o gün, bütün ümmetlerden, âyetlerimizi tekzip edenleri (yalanlayanları) grup grup cehennemde biraraya getireceğiz.

27/NEML-84: Hattâ izâ câû kâle e kezzebtum bi âyâtî ve lem tuhîtû bihâ ılmen em mâzâ kuntum ta’melûn(ta’melûne).
(Allah onlara): “Onu ilmen ihata edemediniz de mi de âyetlerimi (yeryüzünde) tekzip ettiniz (yalanladınız)? Yoksa yapmış olduğunuz nedir (başka bir sebep mi var)?” diye soracak.

27/NEML-85: Ve vakaal kavlu aleyhim bimâ zalemû fe hum lâ yentıkûn(yentıkûne).
Ve zulümleri sebebiyle (yeryüzünde Allah’ın ayetlerini tekzip ettikleri için) onların üzerine (Allah’ın) cehennem azabı sözü artık vaki olur. Artık onlar konuşamaz.

27/NEML-86: E lem yerev ennâ cealnel leyle li yeskunû fîhî ven nehâra mubsırâ(mubsıran), inne fî zâlike le âyâtin li kavmin yu’minûn(yu’minûne).
Dinlensinler diye yeryüzünde nasıl geceyi (karanlık) ve gündüzü (aydınlık) kıldığımızı görmediler mi? Muhakkak ki bunda inanan kavim için (tıpkı yoktan yaratılmış dünya hayatı gibi ahiret hayatının da yaratılabileceğine dair) âyetler (ibretler, deliller) vardır.

27/NEML-87: Ve yevme yunfehu fîs sûri fe fezia men fis semâvâti ve men fîl ardı illâ men şâallâh(şâallâhu), ve kullun etevhu dâhırîn(dâhırîne).
Ve o sur’a üfürüldüğü gün, Allah’ın dilediği kimseler hariç, semalarda ve yeryüzünde olanlar dehşete kapılırlar. Ve herkes boyunları bükük olarak ona (Allah’a) gelirler.

27/NEML-88: Ve terel cibâle tahsebuhâ câmideten ve hiye temurru merres sehâb(sehâbi), sun’allâhillezî etkane kulle şey’(şey’in), innehu habîrun bimâ tef’alûn(tef’alûne).
Ve yeryüzünde dağı görürsün, onu hareketsiz sanırsın ama O, o (yüzeyde) bulut gibi hareket eder. Bu herşeyi sağlam yapan Allah’ın yaratmasıdır. Muhakkak ki O, yaptıklarınızdan haberdardır.

27/NEML-89: Men câe bil haseneti fe lehu hayrun minhâ, ve hum min fezein yevmeizin âminûn(âminûne).
Kim hasenat ile (Allah’ı razı edecek ameller ile bkz neml 19) geldiyse, işte o zaman onun için ondan daha hayırlısı (nimet-i cennet) vardır. Ve işte onlar, izin günü dehşetten (uzak kalacaklarına) emin olanlardır.

27/NEML-90: Ve men câe bis seyyieti fe kubbet vucûhuhum fîn nâr(nâri), hel tuczevne illâ mâ kuntum ta’melûn(ta’melûne).
Ve kim seyyiat ile (itaatsızlıkla) geldiyse, işte o zaman onlar, yüzüstü ateşe atılır. Onlara; Yapmış olduklarınızdan başka bir şeyle mi cezalandırılıyorsunuz? (denir)

27/NEML-91: İnnemâ umirtu en a’bude rabbe hâzihil beldetillezî harremehâ ve lehu kullu şey’in ve umırtu en ekûne minel muslimîn(muslimîne).
De ki; Ben ancak ve sadece “Rabbe kul olmak” ile emrolundum. Bu belde ki, Allah (bu beldeye İslam’ı Rahmet etmekle) onu hürmete lâyık kıldı. Ve (size tebliğ edilen Kuran’daki) her emir O’nundur (Allah’ındır). Ve ben sadece “O’na teslim olanlardan olmakla” emrolundum.

27/NEML-92: Ve en etluvel kur’ân(kur’âne), fe menihtedâ fe innemâ yehtedî li nefsih(nefsihî), ve men dalle fe kul innemâ ene minel munzirîn(munzirîne).
Ve “Kur’ân’ı size okumakla emrolundum. Kim hidayete ererse, o taktirde sadece kendi nefsi için hidayete erer. Ve kim dalâlette kaldıysa, o zaman Ben sadece inzar edenlerdenim (Allah adına uyaranlardanım).” de.

27/NEML-93: Ve kulil hamdu lillâhi seyurîkum âyâtihî fe ta’rifûnehâ, ve mâ rabbuke bi gâfilin ammâ ta’melûn(ta’melûne).
Ve de ki: “Hamd (tüm övgü ve takdirler) Allah’adır. O Size (şimdi inanmadığınız) âyetlerini (ahirette bir hakikat üzerinde yaşatarak) gösterecek, böylece siz de onları (acı bir hakikat üzerinde/cehennemde) mutlaka tanıyacaksınız.” Ve senin Rabbin, (yeryüzünde) yaptıklarınızdan asla gâfil değildir